بـــــــاغچه نــــهم انتظار

با بچه ها خداحافظي كردم و گفتم: من دارم مي رم سر شهدا.  يكي از دوستان كه خيلي از ما بزرگتره و چند تا بچه داره؛ كشيدم كنار و با ناراحتي گفت: مي دوني كه تا حالا چند تا عمل جراحي سخت كردم ؛ دكترا اين بار بهم گفتن علائم بيماري مشكوك و خطرناكي رو آزمايشام نشون داده.

بچه اش همينطور اشك مي ريخت اومد سمت ما و گفت: تو رو خدا دعا كنين چيزي نباشه. خودش بيشتر مي ترسيد اگه چيزي باشه بچه هاش بي سرپرست بشن. گفتم: توكل به خدا!‌ انشاالله كه چيزي نيست. تو راه خيلي به فكرش بودم و مي گفتم خدايا خودت گرفتاري اين بنده خدا رو حل كن. تا رسيدم شهدا، تو دلم گفتم: به نيتش ميشينم سر يه شهيد و بهش متوسل ميشم. رفتم جلو كه ديدم يه كفتر مدام داره اين طرف اون طرف مي پره اما پرواز نمي كنه .

يادم افتاد به نيتم، پس رفتم دنبالش. يه دفعه رفت روي قبر يه شهيد . تا رفتم جلو، كفتره پرواز كرد رفت. چقدر اين شهيد آشنا بود قبلا تصويرش رو ديده بودم اما نمي دونستم اصفهان خاكه. نشستم و سلام كردم.

فاتحه اي خوندم و همونطور كه به سنگ شهيد نگاه مي كردم گريه ام گرفت، گفتم : شهيد زرين تو آبرو داري ،‌ خودت خواستي براي اين بنده خدا بيام سراغ تو! پس تو رو به خدا براش دعا كن. سرم رو كه بلند كردم ، از خنده ي شهيد خندم گرفت . اصلا اون اول متوجه اين خنده ي شهيد نشده بودم. بيشتر نگاش كردم تركش گوشش رو زخمي كرده بود و اون داشت از ته دل مي خنديد.

مي دونستم كه دوست ما رو قبلا شهيد سفارش كرده. به دوستم پيام دادم : به دلم افتاده شهيد زرين كارت رو درست مي كنه. هفته بعد زنگ زد و گفت كارم درست شد . دكترا هيچي تو آزمايشام نديدن!

نوشته شده توسط مهزيار در دوشنبه بیست و هشتم اسفند 1391

لينك ثابت